WĄTROBA – NIE TYLKO NARZĄD. PRZESTRZEŃ, W KTÓREJ EMOCJA STAJE SIĘ MATERIĄ

WĄTROBA – NIE TYLKO NARZĄD.
PRZESTRZEŃ, W KTÓREJ EMOCJA STAJE SIĘ MATERIĄ

Najczęściej patrzy się na człowieka przez podział. Serce ma swoje zadanie, wątroba swoje, układ nerwowy kolejne, myśl umieszcza się gdzieś w głowie, emocję traktuje jako stan psychiczny, a Duszę próbuje się odnaleźć jeszcze poza tym wszystkim.

Tymczasem przy głębszym spojrzeniu ten podział zaczyna tracić sens. Człowiek nie jest zbiorem niezależnych części, lecz jedną żywą organizacją, w której nieustannie zachodzi wymiana, wzajemne oddziaływanie i dążenie do równowagi.

Ciało, myśl, emocja i wewnętrzne czucie można więc rozumieć nie jako osobne światy, lecz jako różne przejawy jednego życia. To, co powstaje w jednej jego przestrzeni, wchodzi w relację z pozostałymi. Myśl nie pozostaje wyłącznie myślą, ponieważ może zmienić emocję, oddech, napięcie mięśni, pracę układu nerwowego, rytm serca i cały sposób reagowania organizmu. Emocja również nie istnieje gdzieś poza ciałem. Kiedy się pojawia, uczestniczy w niej cały człowiek.

W tym ujęciu inaczej zaczyna wyglądać również sama wątroba. Przestaje być jedynie anatomicznym narządem, którego znaczenie kończy się na granicy jego tkanki. Jest częścią większej organizacji i nie istnieje bez krwi, układu nerwowego, przemiany materii, innych narządów i całej przestrzeni ciała, która nieustannie na siebie oddziałuje.

Można wtedy postawić znacznie głębsze pytanie: gdzie właściwie kończy się funkcja danego narządu, skoro rezultat jego pracy wpływa na cały organizm, a stan całego organizmu wpływa również na niego?

Gniew, strach, żal, miłość czy poczucie bezpieczeństwa nie są jedynie słowami nazywającymi nasze samopoczucie. Są określonym stanem całej organizacji człowieka. Emocja może pojawić się w jednej chwili, ale jeżeli jest stale odtwarzana przez myśl, człowiek może utrzymywać ten sam stan znacznie dłużej niż trwało wydarzenie, które go wywołało.

Samo zdarzenie mogło zakończyć się dawno temu, lecz jego obraz może być przywoływany przez kolejne miesiące a czasem lata. Organizm nie żyje wtedy wyłącznie tym, co dzieje się na zewnątrz. Odpowiada również na to, co jest nieustannie tworzone i podtrzymywane wewnątrz.

Emocja zaczyna dotykać materii…

Nie przypisujemy jednemu narządowi jedną konkretną emocję i powiedzieć: „tutaj znajduje się złość, a tutaj strach”. Takie rozumienie byłoby zbyt proste. Chodzi o coś znacznie głębszego — stan wewnętrzny człowieka nie jest oderwany od organizacji jego ciała od Dusz w nim mieszkających.

Dlatego określenie wątroby jako „nośnika emocji” nabiera innego znaczenia. Nie jest to magazyn, do którego odkładamy gniew. Chodzi o uczestnictwo materii w całym procesie życia. Wątroba należy do organizacji, która równocześnie doświadcza, reaguje, przetwarza i próbuje powrócić do równowagi.

To prowadzi jeszcze dalej — do pytania o kreację.

Każda reakcja skierowana na zewnątrz musi najpierw powstać wewnątrz człowieka. Zanim pojawi się słowo, istnieje już proces prowadzący do jego wypowiedzenia. Zanim gniew zostanie skierowany przeciwko drugiej osobie, najpierw zostaje wytworzony stan gniewu. Człowiek, do którego kierowana jest dana emocja, może nawet o niej nie wiedzieć, natomiast organizacja, która ją tworzy, uczestniczy w niej od samego początku.

Tutaj pojawia się odpowiedzialność za własną kreację.

Nie jest to tłumienie emocji ani udawanie, że gniew, strach czy żal nie istnieją. Tłumienie jest nadal pozostawaniem wewnątrz tego samego procesu. Znacznie głębszym ruchem jest jego obserwacja — dostrzeżenie emocji, zanim człowiek całkowicie się z nią utożsami i pozwoli jej zdecydować o kolejnym działaniu.

Wtedy Obserwator nie walczy z emocją ale rozpoznaje ją.

Można dostrzec, że „pojawił się gniew”, zamiast natychmiast uznać: „mam w sobie gniew i muszę za nim pójść”. Pomiędzy powstaniem stanu a działaniem pojawia się przestrzeń. I właśnie w tej przestrzeni zaczyna się możliwość świadomego wyboru.

To jest również głębsze rozumienie pokoju. Pokój nie oznacza braku trudnych emocji ani życia bez konfliktów. Jest zdolnością do tego, aby zewnętrzne zdarzenie nie przejęło całkowitej kontroli nad tym, co będzie dalej tworzone wewnątrz.

Jeżeli więc człowiek zaczyna postrzegać siebie jako całość, zmienia się także pytanie o zdrowie i równowagę. Nie wystarcza już pytać wyłącznie o to, czym „oczyścić” dany narząd. Pojawia się inne pytanie: jakie warunki każdego dnia tworzy się dla całej organizacji życia?

Jakie myśli są stale podtrzymywane? Jak długo przechowywany jest konflikt? Ile energii oddaje się wydarzeniu, które dawno przestało istnieć w teraźniejszości? Czy reakcja pochodzi z automatycznego nawyku, czy ze świadomego wyboru?

Wtedy wątroba przestaje być tylko wątrobą, serce tylko sercem, a emocja tylko emocją. Wszystkie stają się elementami jednego procesu życia.

Duszy również nie trzeba wtedy oddzielać od człowieka i umieszczać gdzieś „ponad” nim. Można zacząć dostrzegać ją poprzez głębokie wewnętrzne czucie, które pozwala rozpoznawać, czy to, co właśnie jest tworzone, prowadzi ku większej harmonii, czy ku kolejnemu konfliktowi.

Być może właśnie na tym polega najgłębsza zmiana świadomości — na odejściu od postrzegania siebie jako zbioru oddzielonych elementów i zobaczeniu jednej żywej organizacji, w której myśl, emocja, materia, relacja i wewnętrzne czucie bezustannie uczestniczą we wspólnym procesie.

Wtedy pytanie o wątrobę prowadzi znacznie dalej niż do samego narządu.

Prowadzi do pytania o to, co człowiek tworzy we własnej przestrzeni, czym tę kreację zasila i czy potrafi stać się jej świadomym obserwatorem, zanim to, co powstało wewnątrz, zostanie przekazane dalej.

Bo być może prawdziwa odpowiedzialność zaczyna się właśnie w chwili zrozumienia, że to, co wysyłane jest w stronę świata, najpierw musi zostać stworzone wewnątrz człowieka.