Syberyjskie Sekrety Matwieja Wołgina

Dawne Rosyjskie Receptury Zielarskie, Nalewki i Kuracje Uzdrawiające

W dawnych rosyjskich przekazach zielarskich nazwisko Matwieja Siemionowicza Wołgina pojawia się z wyjątkowym szacunkiem. Opisywano go jako człowieka, który znał tajemnice syberyjskich ziół, receptury przekazywane przez mnichów oraz sposoby leczenia stosowane na rosyjskiej prowincji jeszcze przed pojawieniem się nowoczesnej medycyny.

Według przekazów Wołgin żył na przełomie XIX i XX wieku, prawdopodobnie na terenach Syberii lub północnej Rosji. Miał pochodzić z prostego środowiska, ale od młodych lat interesował się roślinami leczniczymi i dawnymi metodami uzdrawiania. W tamtych czasach wiedza zielarska była przekazywana ustnie – od starszych zielarzy, wędrownych uzdrowicieli i klasztornych medyków.

Rosja tamtej epoki była miejscem, gdzie medycyna ludowa wciąż odgrywała ogromną rolę. W odległych wsiach ludzie leczyli się ziołami, korzeniami, nalewkami i naparami, bo lekarz często znajdował się setki kilometrów dalej. W takich warunkach powstawały receptury Wołgina – proste, mocne i oparte na naturze.

Mówiono, że szczególnie interesowały go:

kuracje oczyszczające organizm,

wzmacnianie odporności po ciężkich zimach,

leczenie stawów i kręgosłupa,

syberyjskie grzyby i zioła leśne,

stare receptury klasztorne.

Jego przepisy przetrwały głównie dzięki przekazom ludowym i późniejszym publikacjom zielarskim. Wiele z nich do dziś krąży w rosyjskich i słowiańskich opracowaniach medycyny naturalnej.

Kuracje Wołgina

Matwiej Siemionowicz Wołgin – rosyjskie receptury zielarskie

W dawnych rosyjskich przekazach zielarskich nazwisko Matwieja Siemionowicza Wołgina pojawia się z wyjątkowym szacunkiem. Opisywano go jako człowieka, który znał tajemnice syberyjskich ziół, receptury przekazywane przez mnichów oraz sposoby leczenia stosowane na rosyjskiej prowincji jeszcze przed pojawieniem się nowoczesnej medycyny.

Według przekazów Wołgin żył na przełomie XIX i XX wieku, prawdopodobnie na terenach Syberii lub północnej Rosji. Miał pochodzić z prostego środowiska, ale od młodych lat interesował się roślinami leczniczymi i dawnymi metodami uzdrawiania. W tamtych czasach wiedza zielarska była przekazywana ustnie – od starszych zielarzy, wędrownych uzdrowicieli i klasztornych medyków.

Rosja tamtej epoki była miejscem, gdzie medycyna ludowa wciąż odgrywała ogromną rolę. W odległych wsiach ludzie leczyli się ziołami, korzeniami, nalewkami i naparami, bo lekarz często znajdował się setki kilometrów dalej. W takich warunkach powstawały receptury Wołgina – proste, mocne i oparte na naturze.

Mówiono, że szczególnie interesowały go:

kuracje oczyszczające organizm,

wzmacnianie odporności po ciężkich zimach,

leczenie stawów i kręgosłupa,

syberyjskie grzyby i zioła leśne,

stare receptury klasztorne.

Jego przepisy przetrwały głównie dzięki przekazom ludowym i późniejszym publikacjom zielarskim. Wiele z nich do dziś krąży w rosyjskich i słowiańskich opracowaniach medycyny naturalnej.

Co wiadomo o jego pochodzeniu

Najczęściej podawane informacje sugerują, że:

pochodził z terenów dawnej Rosji lub Syberii,

działał w środowisku wiejskich zielarzy i medycyny ludowej,

znał receptury przekazywane ustnie przez starszych zielarzy i mnichów,

zajmował się mieszankami ziołowymi, nalewkami i kuracjami oczyszczającymi.

Nie udało się odnaleźć pewnych danych dotyczących:

dokładnej daty urodzenia,

miejsca narodzin,

dokładnych lat życia,

oficjalnych publikacji podpisanych jego nazwiskiem.

Dlatego należy traktować Wołgina bardziej jako postać funkcjonującą w tradycji zielarskiej niż dobrze udokumentowanego historycznie autora.

Klimat rosyjskiego zielarstwa, z którego wyrastały jego receptury

Receptury przypisywane Wołginowi są mocno zakorzenione w dawnym rosyjskim podejściu do zdrowia. Charakterystyczne były:

długie kuracje oczyszczające,

stosowanie prostych mieszanek kilku ziół,

wykorzystywanie nalewek alkoholowych,

łączenie ziół z miodem, propolisem i octami,

sezonowe kuracje wzmacniające organizm,

duże znaczenie brzozy, chagi i ziół syberyjskich.

W rosyjskiej tradycji leczniczej uważano, że organizm należy regularnie oczyszczać i wzmacniać, szczególnie po zimie. Wiele receptur Wołgina opiera się właśnie na tej filozofii.

17 metod i receptur Wołgina

1. Syberyjska mieszanka na osłabienie po ciężkiej chorobie

W rosyjskiej medycynie ludowej mieszankę tę podawano osobom po ciężkich chorobach, wyniszczających zimach i długotrwałym osłabieniu organizmu. Uważano, że wzmacnia siły życiowe, poprawia odporność i pomaga organizmowi wrócić do równowagi po gorączkach, zapaleniach płuc oraz przewlekłym zmęczeniu. Syberyjscy zielarze stosowali ją również przy braku apetytu, wychudzeniu i osłabieniu związanym z ciężką pracą fizyczną.

Skład

chaga – 40 g

korzeń eleuterokoka – 25 g

dzika róża – 30 g

liść czarnej porzeczki – 20 g

tymianek – 10 g

Przygotowanie

Dwie łyżki mieszanki zalać 700 ml gorącej wody. Gotować bardzo powoli około 15 minut i odstawić na godzinę.

Dawkowanie

Pić po 150 ml rano i wieczorem przez 21 dni.

Przeciwwskazania

Nadciśnienie, ciąża, bezsenność, silna nerwowość.

2. Nalewka syberyjska na bóle stawów i kręgosłupa

Skład

korzeń żywokostu – 60 g

korzeń łopianu – 40 g

jałowiec – 15 g

spirytus 60% – 700 ml

Przygotowanie

Korzenie rozdrobnić, zalać alkoholem i odstawić na 21 dni w ciemne miejsce.

Dawkowanie

Wyłącznie zewnętrznie. Wcierać wieczorem przez 10–14 dni.

Przeciwwskazania

Nie stosować na otwarte rany i w ciąży.

3. Rosyjska mikstura oczyszczająca krew

Mieszankę stosowano przy problemach skórnych, wysypkach, czyrakach, ziemistej cerze oraz uczuciu „zanieczyszczonej krwi”, o którym często wspominały dawne rosyjskie zielniki. Podawano ją także osobom osłabionym po zimie, cierpiącym na bóle głowy, zmęczenie i brak energii. Wierzono, że wspiera oczyszczanie organizmu i poprawia ogólne samopoczucie.

Skład

pokrzywa – 30 g

skrzyp – 20 g

krwawnik – 15 g

korzeń mniszka – 25 g

Przygotowanie

Łyżkę mieszanki gotować 5 minut w 300 ml wody.

Dawkowanie

Pić rano na czczo przez 14 dni.

Przeciwwskazania

Choroby nerek, ciąża.

4. Mocny napar klasztorny na nerwy i bezsenność

Klasztorny napar podawano osobom cierpiącym na bezsenność, rozdrażnienie, kołatanie serca na tle nerwowym oraz przewlekły stres. W rosyjskich przekazach uważano, że pomaga wyciszyć organizm po ciężkim dniu pracy, uspokaja myśli i ułatwia spokojny sen.

Skład

kozłek lekarski – 20 g

melisa – 25 g

szyszki chmielu – 10 g

mięta – 15 g

rumianek – 20 g

Przygotowanie

Jedną łyżkę zalać 250 ml wrzątku i parzyć 25 minut.

Dawkowanie

Pić godzinę przed snem.

Przeciwwskazania

Nie łączyć z lekami uspokajającymi.

5. Wołginowska nalewka czosnkowa na odporność

Skład

czosnek – 250 g

miód gryczany – 300 g

spirytus 40% – 500 ml

sok lub syrop z pigwy – 120 ml

Przygotowanie

Czosnek rozdrobnić, zalać alkoholem i odstawić na 10 dni. Następnie dodać miód i cytrynę.

Dawkowanie

10–15 kropli rano przez 3 tygodnie.

Przeciwwskazania

Wrzody żołądka, refluks, choroby wątroby.

6. Syberyjski tonik na zimno organizmu

Tonik przygotowywano dla osób cierpiących na wychłodzenie organizmu, słabe krążenie i chroniczne zmęczenie podczas zimy. Wierzono, że pobudza organizm, poprawia krążenie krwi i pomaga odzyskać energię po długim pobycie na mrozie.

Skład

imbir – 30 g

pieprz czarny – 5 g

chaga – 20 g

miód – 50 g

Przygotowanie

Gotować 10 minut w 500 ml wody.

Dawkowanie

Pić po 100 ml rano.

Przeciwwskazania

Nadciśnienie, wrzody.

7. Napar Wołgina na wątrobę

Napar stosowano po ciężkostrawnych posiłkach, długim spożywaniu tłustego jedzenia i alkoholu. Rosyjscy zielarze uważali, że wspiera oczyszczanie wątroby, poprawia trawienie i zmniejsza uczucie ciężkości po jedzeniu.

Skład

ostropest – 40 g

mięta – 15 g

nagietek – 20 g

krwawnik – 10 g

Przygotowanie

Parzyć 20 minut.

Dawkowanie

2 razy dziennie po 150 ml.

Przeciwwskazania

Kamica żółciowa.

8. Rosyjski balsam na kaszel

Balsam podawano przy przewlekłym kaszlu, przeziębieniach, osłabieniu płuc i zalegającej wydzielinie. W syberyjskich wsiach był popularnym środkiem dla osób pracujących zimą na mrozie.

Skład

tymianek – 20 g

podbiał – 15 g

lukrecja – 10 g

miód – 100 g

Przygotowanie

Zioła gotować 5 minut i po przestudzeniu dodać miód.

Dawkowanie

1 łyżka 3 razy dziennie.

Przeciwwskazania

Nadciśnienie, ciąża.

9. Syberyjski wywar na osłabione serce

Wywar stosowano przy osłabieniu serca, nerwowości, kołataniu serca i zmęczeniu związanym z wiekiem. Uważano, że pomaga uspokoić organizm i poprawia krążenie.

Skład

głóg – 30 g

melisa – 20 g

serdecznik – 15 g

dzika róża – 20 g

Dawkowanie

Pić po 100 ml dwa razy dziennie.

Przeciwwskazania

Niskie ciśnienie.

10. Napar na bóle kobiece

Mieszankę podawano kobietom podczas bolesnych miesiączek, napięcia nerwowego i osłabienia organizmu. W rosyjskiej medycynie ludowej stosowano ją także przy wychłodzeniu organizmu i bólach podbrzusza.

Skład

krwawnik – 20 g

rumianek – 15 g

melisa – 10 g

nagietek – 15 g

Dawkowanie

Pić ciepły napar przez 5 dni.

Przeciwwskazania

Ciąża.

11. Mieszanka rosyjska na ciężki kaszel zimowy

Mieszankę stosowano przy ciężkim zimowym kaszlu, osłabieniu płuc, chrypce i długo utrzymującym się przeziębieniu. Napar miał pomagać rozgrzać organizm i ułatwiać odkrztuszanie.

Skład

pąki sosny – 25 g

tymianek – 20 g

igliwie sosnowe – 20 g

miód – 80 g

Przygotowanie

Gotować 15 minut.

Dawkowanie

Po 100 ml dwa razy dziennie.

Przeciwwskazania

Alergie na iglaki.

12. Syberyjska kuracja brzozowa

Kurację brzozową stosowano przy opuchnięciach, zatrzymywaniu wody w organizmie oraz osłabieniu po zimie. Wierzono, że pomaga oczyścić organizm i poprawia pracę nerek.

Skład

liść brzozy – 25 g

pąki brzozy – 15 g

pokrzywa – 20 g

Dawkowanie

Pić rano przez 10 dni.

Przeciwwskazania

Niewydolność nerek.

13. Mocny napar na żołądek

Napar podawano przy niestrawności, wzdęciach, ciężkości po jedzeniu i skurczach żołądka. Był popularny po tłustych i ciężkich posiłkach.

Skład

koper włoski – 15 g

anyż – 10 g

mięta – 20 g

rumianek – 20 g

Dawkowanie

Po posiłkach po 100 ml.

Przeciwwskazania

Alergie na selerowate.

14. Leśny tonik syberyjski

Tonik leśny stosowano przy osłabieniu organizmu, braku energii i częstych infekcjach. W syberyjskich regionach pito go także dla poprawy odporności podczas długiej zimy.

Skład

owoce jałowca – 15 g

chaga – 20 g

liść borówki – 15 g

miód – 60 g

Dawkowanie

50 ml rano.

Przeciwwskazania

Choroby nerek.

15. Rosyjska nalewka na reumatyzm

Nalewkę stosowano przy reumatyzmie, bólach mięśni, sztywności stawów i przeciążeniach po pracy fizycznej. Wierzono, że poprawia krążenie i rozgrzewa chore miejsca.

Skład

kasztanowiec – 50 g

żywokost – 40 g

spirytus 50% – 700 ml

Przygotowanie

Macerować 3 tygodnie.

Dawkowanie

Do nacierań.

Przeciwwskazania

Nie stosować wewnętrznie.

16. Syberyjski napój wzmacniający płuca

Napój stosowano przy osłabieniu płuc, przewlekłym kaszlu i problemach po ciężkich zimowych infekcjach. W rosyjskich wsiach podawano go osobom pracującym w wilgotnym i zimnym klimacie.

Skład

płucnica islandzka – 20 g

tymianek – 15 g

dzika róża – 25 g

miód – 70 g

Dawkowanie

Pić ciepły napar dwa razy dziennie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na porosty.

17. Klasztorna receptura Wołgina na długowieczność

Recepturę uznawano za jedną z najważniejszych mieszanek oczyszczających organizm. Podawano ją po zimie, przy osłabieniu, ciężkości organizmu i zmęczeniu. Według przekazów klasztornych miała wspierać długowieczność, poprawiać trawienie i wzmacniać siły życiowe.

Skład

dziurawiec – 20 g

rumianek – 20 g

nieśmiertelnik – 20 g

pąki brzozy – 20 g

Przygotowanie

Jedną łyżkę mieszanki zalać 300 ml wrzątku.

Dawkowanie

Pić wieczorem przez 30 dni.

Przeciwwskazania

Nie łączyć z lekami przeciwdepresyjnymi i antykoncepcją hormonalną.

Dawne rosyjskie zielarstwo nie było jedynie leczeniem chorób. Było sposobem życia, sztuką obserwowania natury i próbą utrzymania równowagi między człowiekiem a światem wokół niego. W surowym klimacie Syberii ludzie przez pokolenia uczyli się rozpoznawać rośliny, które wzmacniały organizm, rozgrzewały podczas mrozów i pomagały przetrwać ciężkie zimy.

Receptury przypisywane Matwiejowi Siemionowiczowi Wołginowi do dziś fascynują swoją prostotą i siłą. Nie opierają się na skomplikowanych składnikach, lecz na wiedzy przekazywanej przez pokolenia rosyjskich zielarzy, mnichów i syberyjskich uzdrowicieli.

W tych dawnych mieszankach kryje się nie tylko historia leczenia ziołami, ale także klimat starej Rosji — drewnianych chat pachnących suszonymi ziołami, gorących samowarów, leśnych naparów i ludzi, którzy wierzyli, że natura potrafi przywrócić człowiekowi siłę.

Na końcu jednego z przekazów przypisywanych Wołginowi pojawia się zdanie, które dobrze oddaje ducha dawnego rosyjskiego zielarstwa: