Sadziec konopiasty nie tylko na wątrobę
2025-08-23Pięknie kwitnie sadziec konopiasty. Nie sposób go nie zauważyć, ponieważ jest wysoki, wyniosły a co więcej ma bardzo charakterystyczne lekko różowo – fioletowe kwiaty.
Tam gdzie więcej wilgoci, niekoszona łąka, brzegi wód, rowy, zarośla tam często można spotkać tę rodzimą bylinę z rodziny astrowatych.
Sadźca stosuje się przede wszystkim w leczeniu chorób śledziony, wątroby i pęcherzyka żółciowego, wrzodów. Stosowany jako środek immunostymulujący, żółciotwórczy, żółciopędny, rozkurczowy na drogi żółciowe, regulujący wypróżnienia. Warto jednak przestrzegać dawek, albowiem zbyt duże spożycie może spowodować lekką biegunkę.
Wiosną stosowany jako środek oczyszczający krew, zmniejszający obrzęki i przeciw szkorbutowi. Liście stosowano w naparach i zewnętrznie na wrzody i gnijące rany, okładano nimi chleb by nie pleśniał.
Surowcem zielarskim jest kwitnące ziele – liście i kwiaty a także korzeń sadźca .
Roślina charakteryzuje się gorzkim i ostrym smakiem w związku z zawartością eupatoriopikryny, laktonu seskwiterpenowego.
Korzenie wykopuje się od kwietnia do czerwca, przed kwitnieniem. Zbiór kwiatów odbywa się od czerwca do września.
Spektrum działania ziela sadźca jest dość szerokie, warto się zatem bliżej przyjrzeć roślinie.
To jedno z tych ziół, które nie tylko wspiera naszą wątrobę i trawienie ale także zioło na które powinny zwrócić szczególną uwagę kobiety mające problemy ginekologiczne.
Według medycyny ludowej szczególnie korzeń sadźca w postaci wodnych wyciągów, stosowany jest przy leczeniu kolki żółciowej, zastojów żółci, zapalenia pęcherzyka żółciowego oraz obrzęku wątroby. Odwar z korzeni działa rozkurczowo, żółciopędnie i przeciwzapalnie.
Co ciekawe – wodny wyciąg działa ochronnie na miąższ wątroby, pomimo że zawiera alkaloidy pirolizydynowe.
Co ciekawe – wodny wyciąg działa ochronnie na miąższ wątroby, pomimo że zawiera alkaloidy pirolizydynowe.
We francuskich publikacjach na temat ziół, znalazłam jeszcze informacje, co do stosowania rośliny przy problemach z cellulitem i trądzikiem różowatym.
Popularne nazwy z jakimi można się tu spotkać to ziele czy trawa Św. Kunegundy lub konopie wodne. Sokiem z rośliny naciera się zwierzęta, aby odstraszyć owady.
Popularne nazwy z jakimi można się tu spotkać to ziele czy trawa Św. Kunegundy lub konopie wodne. Sokiem z rośliny naciera się zwierzęta, aby odstraszyć owady.
Zaleca się stosowanie korzenia lub ziela (zarówno świeżego jak i suszonego) przy dolegliwości takich jak:
– stany grypowe
– przeziębienie
– zapalenie górnych dróg oddechowych
– zapalenie oskrzeli
– zapalenie pęcherza moczowego
– choroby nerek
– choroby kobiece (jajników, jajowodów, stany zapalne macicy, problemy z miesiączką)
– schorzenia wątroby
– -//- pęcherzyka żółciowego
– -//- śledziony
– reumatoidalne i zesztywniające zapalenie stawów
– leczenie i profilaktyka kamicy żółciowej oraz przerostu prostaty
– stany grypowe
– przeziębienie
– zapalenie górnych dróg oddechowych
– zapalenie oskrzeli
– zapalenie pęcherza moczowego
– choroby nerek
– choroby kobiece (jajników, jajowodów, stany zapalne macicy, problemy z miesiączką)
– schorzenia wątroby
– -//- pęcherzyka żółciowego
– -//- śledziony
– reumatoidalne i zesztywniające zapalenie stawów
– leczenie i profilaktyka kamicy żółciowej oraz przerostu prostaty
Roślina ma też właściwości przeczyszczające, moczopędne, napotne, żółciopędne, immunostymulujące, przeciwrobacze, a w dużych dawkach – wymiotne. Roślina wykazuje również działanie bakteriobójcze, przeciwzapalne i gojące rany. Jej olejek eteryczny zwiększa ogólną odporność organizmu na infekcje wirusowe.
Francuscy zielarze zalecają preparaty z ziela wątrobowego w przypadku zaburzeń czynnościowych wątroby i nerek, a także jako dodatkowy środek w leczeniu infekcji wirusowych (grypa, zapalenie nosogardła itp.). Jest on przepisywany w leczeniu swędzenia skóry spowodowanego niewydolnością wątroby oraz niektórych zmian skórnych, takich jak trądzik różowaty.
W medycynie ludowej wywar z ziela sadźca stosuje się na szkorbut i hemoroidy; w dużych dawkach jako środek przeczyszczający i przeciwrobaczy.
Zewnętrznie roślina jest stosowana na guzy i długotrwale gojące się rany.
W Bułgarii roślina jest stosowana w chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego i śledziony, jako środek moczopędny, w grypie i infekcjach dróg oddechowych.
W niemieckiej medycynie ludowej napar z tego ziela stosuje się w początkowych fazach stanów grypopodobnych z gorączką, w chorobach układu oddechowego, kaszlu, katarze, jako środek moczopędny na obrzęki i puchlinę wodną nóg, a zewnętrznie do przemywania i kąpieli miejscowych na siniaki, uszkodzenia skóry, owrzodzenia i rany.
PRZEPISY PODSTAWOWE:
Stosowanie zewnętrzne (najlepiej napar na świeżym zielu) do okładów na siniaki, wypryski, obrzęki, obrzęki nóg, problemy skórne (świerzb), płukanki przy zapaleniu dziąseł.
Napar : 1 łyżkę ziela zalać szklanką wrzącej wody, zaparzać 20 min, pić 2-3 razy dziennie po 100 -150 ml.
Działanie: rozkurczowe, przeciwbólowe, żółciopędne, przeciwzapalne, przeciwobrzękowe i immunostymulujące.
Działanie: rozkurczowe, przeciwbólowe, żółciopędne, przeciwzapalne, przeciwobrzękowe i immunostymulujące.
Odwar: gotować korzeń lub ziele 15-20 minut na wolnym ogniu, dawkowanie jak wyżej.
Nalewka: świeże lub suszone ziele zalać alkoholem 40% (w proporcji 1:5) wytrawiać co najmniej przez dwa tygodnie.
Zażywać 3 razy w ciągu dnia po 4-5 ml
Zażywać 3 razy w ciągu dnia po 4-5 ml
Macerat: świeże ziele zalać wodą 1:1 (macerować 8 godzin), zażywać 3 razy dziennie po 5 ml.
Może być zamrożony w kostki lodu po 5 ml lub zakonserwowany alkoholem 40% 1:1 (10 ml 3 razy dziennie).
INNE WYKORZYSTANIE :
Sadziec jest stosowany w medycynie ludowej w stanach zapalnych nerek, moczowodów, pęcherza moczowego, a także w wodobrzuszu, przeziębieniach, chorobach wątroby i pęcherzyka żółciowego.
Łyżkę rozdrobnionej rośliny zalać szklanką wrzątku i odstawić na 30 minut. Przyjmować 100 ml 3 razy dziennie na 30 minut przed posiłkiem.
Sadziec jest często stosowany w leczeniu chorób nerek, w połączeniu z wrzosem, kwiatami i liśćmi głogu, rdestem ptasim, bluszczem kurdybanek, kwiatami i liśćmi prawoślazu w stosunku 2:4:2:4:1:4.
2 łyżki mieszanki zalać szklanką wrzącej wody i pozostawić na 4 godziny. Przyjmować 50 ml 3 razy dziennie 30 minut przed posiłkiem. Kuracja trwa 1,5-2,5 miesiąca.
W leczeniu zapalenia wątroby, zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych i trzustki łączymy sadźca z zielem rzepiku pospolitego, korzenie cykorii podróżnika, kwiaty i liście głogu ciernistego oraz ziele mięty pieprzowej w stosunku 2:2:2:4:4:2.
2 łyżki mieszanki zalać szklanką wody, gotować na małym ogniu przez 5 minut, odstawić na 4 godziny.
Stosować 50 ml 3 razy dziennie na 30 minut przed posiłkiem.
W połączeniu z kwiatami i liśćmi głogu, serdecznika, melisy lekarskiej, lawendy wąskolistnej, szyszkami chmielu, rzepikiem pospolitym stosuje się jako środek uspokajający układ nerwowy, łagodzący stres i wykazujący silne działanie uspokajające. Przygotować mieszankę w proporcji 2:2:4:6:2:2. 2 łyżki mieszanki zalać szklanką wrzącej wody i parzyć przez 30 minut. Stosować 50 ml 3 razy dziennie na 30 minut przed posiłkiem.
Ziele sadźca jest polecane w leczeniu grypy, przeziębienia, gorączki, kataru, zapalenia oskrzeli i gardła, chorób nerek, pęcherza moczowego, jajników, macicy, wreszcie w terapii schorzeń wątroby, pęcherzyka żółciowego i śledziony. Polecana jest herbatka ze świeżego lub suchego ziela, przy czym najbardziej wartościowe są liście wymieszane z kwiatami sadźca.
Doskonała także nalewka na świeżym lub suchym zielu, ale ponoć lepsza na świeżym surowcu (1:5 na wódce).
W przypadku zapalenia przydatków popularna jest herbatka z mieszanki: ziele sadźca + ziele tymianku + ziele tasznika + ziele przywrotnika + ziele rumianku + ziele krwawnika – w równych częściach wymieszać (po 20 g); łyżeczka mieszanki na filiżankę wrzątku. Pić trzy razy dziennie po filiżance naparu.
Wywar przeciw cellulitowi : 30 gramów korzenia lub ziela na 1 litr wody. Gotuj 10 minut, przefiltruj. Przytrzymaj kompres przez 3 do 4 minut. Powtórzyć 3 razy.
Przeciw trądzikowi różowatemu należy stosować letnie okłady z wywaru od 1 do 2 minut, 2 razy dziennie.
CIEKAWOSTKI;
Roślina ta znalazła bardzo duże uznanie u jednego z bardziej znanych ludzi nauki średniowiecza Abu Ali Husain ebn Abdallah Ebn-e Sina (Avicenna – 979 – 1037). Skoro jestem przy średniowieczu, jedna z recept z tamtego okresu której podstawowym składnikiem był sadziec (XIII wiek, Walia) brzmi: „ Gdy cierpisz na kaszel, potłucz w moździerzu konopny rzepik (taka była ówczesna nazwa omawianej rośliny) wymieszaj z gotującym mlekiem, przecedź i pij ….” .
W badaniach na zwierzętach (oczywiście na szczurach) dowiedziono działania żółciotwórczego i żółciopędnego a także przeciwbiegunkowego rośliny. Najbardziej jednak obiecujące wydają się prace badawcze nad substancją gorzką eupatoriopikryną, która wykazuje właściwości przeciwnowotworowe.
Wielocukry zwiększają odporność na zakażenie, laktony seskwiterpenowe działają bakteriobójczo i przeciwgrzybiczno i także pobudzają układ immunologiczny, flawonoidy – działają żółciotwórczo itd.
Sadziec próbuje się obecnie wykorzystać np. przy leczeniu chorych na AIDS do podniesienia odporności chorych.
Ze względu na żółciopędne i żółciotwórcze działanie sadźca można wykorzystać tę roślinę do leczenia kamicy żółciowej (substancje zawarte w niej zwiększają ilość, wpływają na zmiany w składzie żółci, dodatkowo sprzyjają opróżnianiu pęcherzyka żółciowego). Z tych samych powodów można ją wykorzystać do leczenia niewydolności żółciowej.
Nalewka z korzenia używana jest przy obniżonej odporności organizmu (można stosować naprzemiennie z nalewką z nagietka lub witanii ospałej).
W przypadku obrzęków – szczególnie spowodowanych funkcjonalnym zaburzeniami wątroby może także się okazać przydatny.
Niektórzy zielarze polecają sadziec jako niezawodne zioło zmniejszające infekcje, bóle i skurcze związane z kamieniami nerkowymi (uważa się, że sadziec wraz z innymi ziołami np. nawłocią itp. ma zdolności do usuwania tychże).
Tekst nie stanowi porady medycznej
Aneta R.
Aneta R.