Żywy ocet z żurawiny i derenia

20,00 

Brak w magazynie

Opis

Żywy ocet z żurawiny i derenia

 

Wyrób rękodzielniczy ‘

100 ml 

skład: domowy ocet jabłkowy, żurawina, dereń, syrop z mniszka lekarskiego, syrop ze stokrotki, miód wielokwiatowy

Jak powstają nasze octy?

Żywy ocet oliwnikowy powstał prawdziwie domowym sposobem, dlatego kwasowość jaką osiągamy wynosi ok. 3%. W porównaniu z 5-, 6-, czy nawet 10-procentowymi octami, które znaleźć możemy na półkach sklepowych, 3-procentowa kwasowość może wydawać się niewielka, jednak u nas jest to zabieg celowy. Mamy kwas octowy, a jednocześnie zachowujemy pozostałe cenne składniki bioaktywne – antyoksydanty, witaminy, składniki mineralne, których ilość maleje wraz z rosnącą kwasowością. Oprócz tego, że jest bogatszy, taki ocet będzie zdecydowanie łagodniejszy dla szkliwa, przełyku czy błon śluzowych żołądka.

  • żywe kultury bakterii

Żywe octy owocowe zawierają “matkę octową”, czyli nic innego jak żywe kolonie bakteryjne, a także wciąż żywe drożdże. Jak pokazują badania, w jelicie człowieka znajdować się może aż do dwóch kilogramów pożytecznych bakterii! Bez ich obecności niemożliwe byłyby procesy trawienia, nie działałby układ hormonalny oraz system odpornościowy, a do krwi nie trafiałyby niezbędne dla organizmu witaminy.

Pijąc ocet stymulujemy wzrost prawidłowej flory bakteryjnej jelit. Prowadząc badania nad zastosowaniem octu w leczeniu wrzodziejącego jelita, naukowcy z Chin wykazali, że oprócz działania przeciwzapalnego, zwiększeniu uległa liczebność bakterii z rodzajów Lactobacillus i Bifidobacterium, przy jednoczesnym zmniejszeniu liczebności pałeczek okrężnicy Escherichia coli.

Ocet dodany do codziennej diety może zapobiegać biegunkom i zaparciom (a jeśli się pojawią, to może łagodzić ich przebieg), normować wchłanianie substancji odżywczych, tym samym redukując niedobory, stanowi też ochronę ściany jelita przed różnymi toksycznymi związkami, które mogłyby ją uszkadzać.

Ocet jabłkowy na którego bazie powstał żywy ocet z Oliwnika 

w pektyny – cukry złożone należące do frakcji błonnika rozpuszczalnego. Zawierają sporą ilość witaminy Cpotasu i antyoksydantów – kwercetynę, katechiny, kwas chlorogenowy, kwasy organiczne (jabłkowy, cytrynowy, chinowy, bursztynowy, glikolowy i inne), a także w mniejszych ilościach witaminy K, A, E, B1, B2 i B6. Cechuje je niski indeks glikemiczny (IG=38), dzięki czemu świetnie sprawdzą się w diecie cukrzyków.

Wśród korzyści wynikających octu jabłkowego znaleźć możemy:

ograniczenie wchłaniania „złego” cholesterolu LDL do krwiobiegu, regulację poziomu glukozy we krwi, wspomaganie oczyszczania organizmu z metali ciężkich, działanie prebiotyczne, wpływ na perystaltykę jelit i stabilizację ciśnienia krwi, wzmacnianie odporności, wspomaganie prawidłowego funkcjonowania wzroku, profilaktyka przeciwmiażdżycowa, pomoc w walce z nadwagą, działanie przeciwutleniające – zmniejszające szkodliwe działanie wolnych rodników przyspieszających procesy starzenia się organizmu.

Lecznicze działanie octu znane jest od lat. Jedne z pierwszych źródeł, jakimi dysponujemy, opisują receptury Hipokratesa, który mieszaninę octu i miodu zalecał na choroby skórne, kaszel i infekcje . Później te przepisy rozwijano i znajdowano kolejne zastosowania: jako składnik diety odchudzającej czy naturalny lek na cukrzycę i nadciśnienie.

Jakie właściwości ma ocet jabłkowy?

Fakt, że poszczególne zastosowania przewijały się już w źródłach starożytnych, można tłumaczyć bogatym składem octu. Jest źródłem kwasów organicznych (w tym kwasu octowego, jabłkowego, galusowego, kawowego, chlorogenowego), enzymów, pektyn, aminokwasów, bioflawonoidów, żywych kultur bakterii i drożdży . Zawiera także witaminy A, E, K, B1, B2 i B12, i pierwiastki: potasu, wapnia, magnezu, chloru, sodu, siarki, selenu, miedzi, fluoru i krzemu .

Jakie składniki octu jabłkowego zasługują na szczególną uwagę?

  • kwas octowy – to główny składnik octu jabłkowego o działaniu antybakteryjnym i antyseptycznym. Pomaga zmniejszyć poziom cukru we krwi, obniżyć ciśnienie krwi i poziom “złego” cholesterolu. Uważa się również, że przyspiesza spalanie tkanki tłuszczowej.
  • pektyny – jako błonnik rozpuszczalny ograniczają wchłanianie cholesterolu do krwiobiegu. Regulują również ciśnienie krwi, poziom glukozy we krwi, wspomagają oczyszczanie organizmu z metali ciężkich, zapobiegają zaparciom. Wydłużając uczucie sytości po posiłku, wspomagają odchudzanie.
  • kwas jabłkowy –  wykazuje działanie antybakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwzapalne. Znany jest również z silnych właściwości przeciwutleniających – niweluje szkodliwe działanie wolnych rodników odpowiedzialnych za przyśpieszone procesy starzenia się organizmu.
  • beta-karoten – czyli prowitamina A. Wspiera prawidłowe funkcjonowanie wzroku, wzmacnia odporność, jest silnym antyoksydantem – chroni organizm przed negatywnymi skutkami stresu oksydacyjnego. Odgrywa także ważną rolę w profilaktyce przeciwmiażdżycowej.
  • potas – odpowiada za prawidłową gospodarkę wodno-elektrolitową i kwasowo-zasadową. Wpływa na regulowanie ciśnienia krwi oraz perystaltykę jelit. Bierze udział w regulacji pracy serca i innych mięśni.

DEREŃ –

Dereń jadalny to roślina, której właściwości lecznicze są znane i doceniane od wieków, a za sprawą których znalazł on zastosowanie w medycynie naturalnej. Dzięki zawartości cennych witamin i minerałów największym zainteresowaniem cieszą się podłużne, czerwone owoce derenia. Choć niewielkie, są bogatym źródłem witaminy A, C oraz P, a ponadto żelaza, potasu, wapnia, fosforu, cynku, miedzi czy manganu. Zawierają także inne substancje, potrzebne do utrzymania organizmu w zdrowiu i dobrej kondycji – beta-karoten, flawonoidy czy kwasy organiczne.

Dereń – właściwości lecznicze i prozdrowotne

Dereń jadalny wykazuje liczne właściwości lecznicze i prozdrowotne:

  • pomaga niwelować objawy niedokrwistości;
  • działa przeciwzapalnie i ściągająco;
  • wykazuje właściwości zapierające;
  • wzmacnia odporność organizmu;
  • działa moczopędnie.

Dzięki temu sprawdza się on jako środek wspomagający terapię zaburzeń składu krwi oraz wspierający zwalczanie infekcji oraz dolegliwości ze strony układu pokarmowego i moczowego.

W medycynie naturalnej dereń jadalny jest stosowany między innymi w walce z anemią. Dostarcza do organizmu duże ilości żelaza, stanowiącego główny składnik hemoglobiny zawartej w erytrocytach. To właśnie ona jest odpowiedzialna za transport tlenu do wszystkich komórek ciała – niedobory żelaza mogą więc przyczyniać się do nieprawidłowego funkcjonowania organów oraz prowadzić do niedotlenienia.

Przy niewłaściwym poziomie żelaza w organizmie mogą również pojawić się objawy anemii, inaczej zwanej niedokrwistością. Są to przede wszystkim: bladość skóry, ogólne osłabienie, bezsenność, bóle głowy, zajady w kącikach ust i łamliwość włosów. Spożywanie owoców derenia jadalnego pozwala łagodzić te symptomy i wspomaga leczenie anemii. Są one też polecane kobietom skarżącym się na bardzo obfite miesiączki.

W medycynie niekonwencjonalnej dereń jadalny jest także wykorzystywany do zwalczania dolegliwości żołądkowych. Ze względu na zawartość kwasów organicznych, fitoncydów i innych aktywnych związków, wykazuje właściwości przeciwzapalne i ściągające, niwelując towarzyszące im objawy. Z kolei znajdujące się w roślinie garbniki działają zapierająco, co sprawia, że dereń jadalny sprawdza się również przy biegunkach i problemach z przemianą materii, regulując pracę układu trawiennego.

Dereń jadalny zapewni też doskonałe wsparcie w przeziębieniu czy stanach gorączkowych. Dzięki dużej zawartości witaminy C dereń jadalny skutecznie wzmacnia odporność organizmu. Dużą popularnością cieszą się także soki z derenia oraz nalewki z owoców lub kwiatów tej rośliny. Warto sięgać po nie zwłaszcza jesienią i zimą, czyli w okresach wzmożonej zachorowalności. Dereń jadalny może również wspomagać leczenie chorób nerek i infekcji układu moczowego. Roślina ta wykazuje właściwości moczopędne, zwiększając wydalanie wody i sodu wraz z moczem.

Żurawina

Surowcem leczniczym żurawiny jest jej owoc (czerwona jagoda). Substancje o działaniu leczniczym występujące w żurawinie to m.in. tanina, błonnik, witaminy C, B1, B2, e oraz A, a także magnez, fosfor, potas i żelazo. Roślina ta przede wszystkim wpływa na układ moczowy. Działa moczopędnie, pomaga przy zapaleniach pęcherza moczowego oraz cewki moczowej. Składniki lecznicze zawarte w jagodach wspomagają leczenie infekcji górnych dróg oddechowych oraz odkażają jamę ustną i gardło. Dodatkowo żurawina jest znana ze swoich właściwości przy wspomaganiu leczenia przeziębienia i grypy.

Podsumowując właściwości żurawiny, są to następujące warte zapamiętania cechy:

  • Zapobieganie infekcjom dróg moczowych,
  • Ograniczone tworzenie złogów wapniowych w nerkach,
  • Hamowanie rozwoju komórek nowotworowych,
  • Działanie wspomagające przy infekcji górnych dróg oddechowych,
  • Działanie odkażające na jamę ustną i gardło,
  • Leczenie przeziębień i grypy,
  • Wpływ moczopędny – żurawina na nerki i na pęcherz działa silnie przeciwzapalnie i odkażająco.

Z uwagi na powyższe zastosowanie żurawiny, na co jest żurawina można podsumować w taki sposób:

  • Przeziębienie i grypa,
  • Infekcje dróg moczowych,
  • Infekcje górnych dróg oddechowych,
  • Wrzody żołądka,
  • Kamica nerkowa.

Dodatkowym atrybutem jest obecność syropu z mniszka oraz syropu ze stokrotki. Stokrotka była już używana w średniowieczu do leczenia ran i stłuczeń. Pomagała w zwalczaniu zapalenia opłucnej oraz płuc. Ziele zalane wrzącym mlekiem oślim polecano w gruźlicy. W medycynie ludowej kwiat stokrotki stosuje się przy krwawieniach z płuc i pęcherza moczowego, a także jako środek przeciwgorączkowy oraz ogólnie wzmacniający. Napar zalecany jest przy złej przemianie materii, nieregularności menstruacji, w postaci środka moczopędnego (przy kamicy nerkowej i pęcherzowej) oraz przeczyszczającego.

Z kolei:

Mniszek lekarski 
  • wspomaganie pracy wątroby;
  • zwiększanie diurezy;
  • łagodzenie stanów zapalnych;
  • zapobieganie tworzeniu się piasku i kamieni moczowych;
  • regulacja poziomu cukru we krwi;
  • działanie przeciwnowotworowe;
  • działanie antyoksydacyjne.