Skrzyp polny – susz

Naturalne stanowiska

Skrzyp polny (Equisetum arvense) jest jednym z najbardziej charakterystycznych surowców dawnego zielarstwa. Ceniono go przede wszystkim ze względu na naturalną zawartość związków krzemu, a także flawonoidów, soli mineralnych i innych substancji roślinnych.

Włosy, skóra i paznokcie

Skrzyp od dawna kojarzony był z pielęgnacją i wzmacnianiem włosów, skóry oraz paznokci. Szczególne znaczenie przypisywano obecnej w nim krzemionce.

W tradycyjnym zastosowaniu przygotowywano z niego również płukanki do włosów oraz kąpiele pielęgnacyjne.

Drogi moczowe i gospodarka wodna

Jednym z najbardziej znanych zastosowań skrzypu w tradycyjnym zielarstwie były odwary stosowane w celu zwiększenia wydalania wody z organizmu.

Pojawiał się także w dawnych mieszankach związanych z drogami moczowymi oraz zatrzymywaniem wody i obrzękami.

Kości, stawy i tkanka łączna

Ze względu na zawartość związków krzemu skrzyp zajmował ważne miejsce w dawnych recepturach związanych z kośćmi, stawami i tkanką łączną.

Tradycyjnie wykorzystywano go także w mieszankach przeznaczonych dla osób z dolegliwościami reumatycznymi.

Pozostałe tradycyjne zastosowania

W dawnym zielarstwie skrzyp wykorzystywano znacznie szerzej. Pojawiał się w recepturach związanych z:

• przemianą materii,
• funkcjonowaniem wątroby,
• naczyniami krwionośnymi,
• obfitymi miesiączkami i krwawieniami,
• obrzękami,
• pielęgnacją skóry,
• dolegliwościami reumatycznymi.

Tradycyjne sposoby wykorzystania

Z suszonego ziela przygotowywano odwary, mieszanki ziołowe i nalewki. Zewnętrznie skrzyp wykorzystywano do kąpieli, okładów, przemywań oraz płukanek do włosów.

Informacja o charakterze wyrobu

Wyrób przygotowywany jest przez Pracownię Rękodzieła Klasztornego działającą przy Gminie Wyznaniowej Łódź II.

Zgodnie z prawem wewnętrznym wspólnoty stanowi wyrób liturgiczny należący do sfery Sacrum, związany z tradycją, naukami i praktyką religijną społeczności oraz przygotowywany zgodnie z Dekretem nr 10/24.

Opis właściwości i zastosowań skrzypu odnosi się do wiedzy tradycyjnej, historycznej i edukacyjnej. Nie stanowi diagnozy, porady medycznej, obietnicy rezultatu ani zapewnienia, że ten konkretny wyrób zapobiega chorobom lub je leczy.

Gmina Wyznaniowa Łódź II – Dekret nr 10/24.