Opis
Tradycyjny Macerat do Nacierań
Skład: ziele i kwiaty konopi, tymianek, rozmaryn, szałwia, czystek biały, zielona szyszka pinii, aloes.
Pojemność: 200 ml
Przeznaczenie: wyłącznie do stosowania zewnętrznego, nacierań, masażu i pielęgnacji skóry w okolicy napiętych oraz przeciążonych części ciała.
Sposób stosowania
Przed każdym zastosowaniem dokładnie wstrząsnąć.
Niewielką ilość maceratu nanieść na wybrane miejsce i wmasować. Tradycyjnie stosowano go 2–3 razy dziennie, a po uzyskaniu oczekiwanego uczucia komfortu – raz dziennie.
Macerat można również wykorzystywać do masażu oraz przygotowywania miejscowych okładów na nieuszkodzoną skórę.
Tradycyjny macerat ziołowy
Macerat powstał z połączenia siedmiu cenionych surowców roślinnych: ziela i kwiatów konopi, tymianku, rozmarynu, szałwii, czystka białego, zielonej szyszki pinii oraz aloesu.
Podobne połączenia roślin wykorzystywano w dawnym zielarstwie przede wszystkim do nacierania, masażu i przygotowywania okładów. Stosowano je na okolice kręgosłupa, kolan, barków, bioder, karku i innych części ciała narażonych na wysiłek, przeciążenie i sztywność.
W tradycyjnym języku zielarskim tego rodzaju mieszanki określano niekiedy jako esencję siły roślinnej. Wierzono, że regularne nacieranie pomaga przywrócić swobodę ruchu i przynosi ulgę przeciążonym stawom oraz mięśniom.
Rys historyczny wykorzystania składników
Konopie – Cannabis sativa
Ziele i kwiaty konopi od dawna wykorzystywano do przygotowywania olejów, maceratów, maści i nalewek przeznaczonych do stosowania zewnętrznego.
W medycynie ludowej przetworom z konopi przypisywano:
- działanie przeciwzapalne,
- łagodzenie bólu stawów i mięśni,
- wspieranie rozluźnienia napiętych mięśni,
- zmniejszanie sztywności kręgosłupa,
- wspieranie komfortu ruchu,
- zmniejszanie skutków przeciążenia stawów,
- wspieranie regeneracji tkanek,
- działanie kojące,
- przynoszenie ulgi przy przewlekłym bólu,
- wspieranie organizmu przy zmianach zwyrodnieniowych,
- łagodzenie napięcia w okolicy karku i pleców,
- wspieranie odprężenia ciała,
- pomoc przy przeciążeniu mięśni i stawów,
- poprawianie komfortu przy dolegliwościach reumatycznych.
Konopie były szczególnie cenione w dawnych przekazach dotyczących zwyrodnień kręgosłupa, bólu kolan, napięć mięśniowych, przewlekłego bólu oraz przeciążenia układu ruchu.
Tymianek – Thymus vulgaris
Tymianek wykorzystywano nie tylko do przygotowywania naparów, lecz również jako składnik olejów, maści i maceratów do nacierania ciała.
Tradycyjnie przypisywano mu:
- działanie przeciwzapalne,
- wspieranie regeneracji tkanek,
- poprawianie miejscowego krążenia,
- działanie rozgrzewające,
- rozluźnianie napiętych mięśni,
- zmniejszanie uczucia sztywności,
- wspieranie przeciążonych mięśni,
- działanie antyoksydacyjne,
- ograniczanie miejscowego stanu zapalnego,
- wspieranie regeneracji po wysiłku i przeciążeniu.
Szałwia – Salvia officinalis
Szałwia od wieków należała do najważniejszych roślin europejskiego zielarstwa. Jej przetwory stosowano również zewnętrznie.
Dawne źródła przypisywały szałwii:
- działanie przeciwzapalne,
- łagodzenie bólu,
- wspieranie regeneracji tkanek,
- działanie antyoksydacyjne,
- ochronę stawów przed stresem oksydacyjnym,
- zmniejszanie obrzęków,
- wspieranie organizmu przy przewlekłych stanach zapalnych,
- zmniejszanie sztywności mięśni i stawów,
- wspieranie regeneracji skóry i tkanek,
- działanie rozgrzewające i wzmacniające.
Rozmaryn – Rosmarinus officinalis
Rozmaryn był jednym z najbardziej cenionych składników dawnych olejów do nacierania i masażu. Szczególną wartość przypisywano jego właściwościom rozgrzewającym i pobudzającym miejscowe krążenie.
W tradycyjnym zielarstwie rozmarynowi przypisywano:
- silne pobudzanie miejscowego krążenia,
- działanie rozgrzewające,
- przynoszenie ulgi przy bólu mięśni i stawów,
- wspieranie ukrwienia tkanek,
- zmniejszanie sztywności stawów,
- wspieranie ruchomości kręgosłupa,
- działanie przeciwzapalne,
- rozluźnianie napiętych mięśni,
- wspieranie regeneracji przeciążonych miejsc,
- przynoszenie ulgi przy bólach reumatycznych,
- wspieranie organizmu przy zwyrodnieniach,
- zmniejszanie uczucia „zastania” stawów.
Rozmaryn był szczególnie ceniony w dawnych preparatach przeznaczonych do nacierania przy bólach kręgosłupa, kolan, dolegliwościach reumatycznych i przeciążeniach mięśni.
Czystek biały – Cistus albidus
Czystek biały był wykorzystywany w tradycji śródziemnomorskiej. Jego liście i kwiaty ceniono ze względu na obecność naturalnych związków roślinnych.
W dawnych i późniejszych opracowaniach zielarskich przypisywano mu:
- silne działanie antyoksydacyjne,
- ograniczanie przewlekłego stanu zapalnego,
- wspieranie ochrony komórek stawów,
- neutralizowanie wolnych rodników oddziałujących na tkanki,
- wspieranie naturalnych procesów regeneracyjnych,
- działanie ochronne na tkanki,
- wspieranie organizmu przy przewlekłych zmianach zwyrodnieniowych,
- zmniejszanie przeciążenia oksydacyjnego mięśni i stawów.
Zielona szyszka pinii – Pinus pinea
Zielone szyszki, igły i żywiczne części drzew z rodziny sosnowatych były wykorzystywane w tradycyjnych preparatach do nacierania i rozgrzewania ciała.
Zielonej szyszce pinii i jej żywicznym składnikom przypisywano:
- działanie przeciwzapalne,
- wspieranie regeneracji tkanek,
- przynoszenie ulgi przy bólach mięśni i stawów,
- działanie rozgrzewające,
- wspieranie miejscowego mikrokrążenia,
- zmniejszanie napięcia mięśniowego,
- wspieranie przeciążonego układu ruchu,
- poprawianie komfortu poruszania się,
- działanie odświeżające i tonizujące.
Żywiczne przetwory z pinii tradycyjnie stosowano przy bólach reumatycznych, sztywności stawów, napięciach mięśniowych i przeciążeniach kręgosłupa.
Aloes – Aloe vera
Aloes od dawna wykorzystywano do zewnętrznej pielęgnacji skóry. Jego miąższ dodawano do domowych mieszanek, maści, okładów i maceratów.
Tradycyjne zielarstwo przypisywało aloesowi:
- działanie kojące i regenerujące,
- wspieranie odbudowy tkanek,
- łagodzenie podrażnień,
- działanie przeciwzapalne,
- wspieranie nawilżenia i regeneracji skóry,
- zmniejszanie miejscowego dyskomfortu,
- wspieranie regeneracji przeciążonych miejsc,
- działanie chłodzące i łagodzące,
- wspieranie naturalnych procesów odnowy.
Działanie przypisywane całej mieszance
W dawnym zielarstwie połączeniom konopi, ziół aromatycznych, surowców żywicznych i aloesu przypisywano wzajemne uzupełnianie się ich właściwości.
Podobne mieszanki wykorzystywano tradycyjnie w celu:
- zmniejszania bólu kręgosłupa,
- łagodzenia bólu kolan,
- zmniejszania sztywności stawów,
- poprawiania ruchomości,
- rozluźniania napiętych mięśni,
- ograniczania przewlekłych stanów zapalnych,
- wspierania regeneracji tkanek,
- poprawiania krążenia w bolesnych miejscach,
- łagodzenia skutków przeciążenia mięśni i stawów,
- poprawiania komfortu poruszania się,
- zmniejszania bólu reumatycznego,
- wspierania organizmu przy zmianach zwyrodnieniowych,
- ochrony stawów przed stresem oksydacyjnym,
- wspierania regeneracji po przeciążeniu.
W tradycji mieszankę określano jako przeciwzapalną, rozluźniającą, regenerującą, rozgrzewającą i poprawiającą miejscowe krążenie. Uważano, że może przynosić ulgę zarówno przy bólu i napięciu, jak i przy sztywności oraz ograniczeniu swobody ruchu.
Problemy wymieniane w dawnych przekazach
Maceraty i mieszanki o podobnym składzie opisywano w tradycji zielarskiej w związku z:
- zwyrodnieniami kręgosłupa,
- bólem kolan,
- bólem karku,
- napięciem mięśniowym,
- bólami reumatycznymi,
- reumatyzmem,
- artretyzmem,
- reumatoidalnym zapaleniem stawów,
- sztywnością stawów,
- przeciążeniem mięśni i stawów,
- bólem pleców,
- stanami zapalnymi stawów,
- ograniczoną ruchomością,
- bólem pojawiającym się po wysiłku,
- uczuciem „zastania” organizmu,
- przewlekłym bólem układu ruchu,
- zmianami zwyrodnieniowymi i pourazowymi,
- napięciem w okolicy karku i kręgosłupa.
Powyższa lista stanowi rys historyczny zastosowania poszczególnych roślin i przygotowywanych z nich mieszanek. Nie jest wykazem wskazań leczniczych oferowanego maceratu.
Dawne i indywidualne relacje dotyczące stosowania
W tradycyjnych opisach podkreślano, że przy powierzchownym napięciu, przeciążeniu lub bólu kolan bez głębokich zmian zwyrodnieniowych uczucie ulgi mogło pojawiać się szybko. W niektórych indywidualnych relacjach wspominano nawet o odczuwalnej poprawie po dwóch nacieraniach.
Przy zmianach zwyrodnieniowych i pourazowych opisywano natomiast potrzebę regularnego i dłuższego stosowania. Uważano, że systematyczne nacieranie pomaga wyciszyć miejscowy stan zapalny, wspiera regenerację tkanek oraz poprawia swobodę ruchu.
W materiałach Pracowni zachowała się również indywidualna relacja dotycząca 91-letniej kobiety cierpiącej z powodu bólu i palców zniekształconych przez reumatoidalne zapalenie stawów. Według tej relacji regularne zewnętrzne stosowanie mieszanki przyniosło jej poprawę odczuwanego komfortu.
Opisane historie są pojedynczymi, subiektywnymi relacjami. Nie stanowią badań, dowodu skuteczności, obietnicy rezultatu ani gwarancji uzyskania podobnego efektu przez inną osobę.
Środki ostrożności
Wyłącznie do stosowania zewnętrznego.
Nie stosować na oczy, błony śluzowe, otwarte rany ani silnie uszkodzoną lub zakażoną skórę. Nie stosować w przypadku uczulenia na którykolwiek składnik.
Przed pierwszym użyciem zaleca się wykonanie próby na niewielkim fragmencie skóry. W przypadku wystąpienia pieczenia, wysypki, silnego zaczerwienienia lub innej niepożądanej reakcji należy przerwać stosowanie.
Po użyciu dokładnie umyć ręce. Przechowywać szczelnie zamknięte, w ciemnym miejscu i poza zasięgiem dzieci.
Informacja o charakterze wyrobu
Tradycyjny Macerat Przeciwzapalny do Nacierań jest wykonywany przez Pracownię Rękodzieła Klasztornego działającą przy Gminie Wyznaniowej Łódź II.
Zgodnie z prawem wewnętrznym wspólnoty jest to wyrób liturgiczny należący do sfery Sacrum, związany z tradycją, naukami i praktyką religijną społeczności oraz wykonany zgodnie z Dekretem nr 10/24.
Opis właściwości, problemów i dawnych zastosowań składników ma charakter historyczny, tradycyjny, edukacyjny i dokumentacyjny. Nie stanowi diagnozy, porady medycznej, obietnicy rezultatu ani zapewnienia, że ten konkretny wyrób zapobiega chorobom, łagodzi je lub leczy.
Gmina Wyznaniowa Łódź II – Dekret nr 10/24.
