Opis
Krwawnik – ziele suszone
Wyrób rękodzielniczy
Skład: ekologiczne ziele i kwiat krwawnika pospolitego
Zawartość: 50 g
Krwawnik pospolity należy do najstarszych i najbardziej wszechstronnie wykorzystywanych roślin zielarskich. W tradycji ludowej Europy, w tym w dawnych recepturach rosyjskich, stosowano zarówno jego ziele, liście, jak i kwiatostany.
Szczególne miejsce zajmował w recepturach związanych z krwawieniami, układem pokarmowym, kobiecymi dolegliwościami oraz pielęgnacją skóry i ran.
Krwawienia – jedno z najstarszych zastosowań
W tradycyjnym zielarstwie krwawnik był jedną z najbardziej cenionych roślin stosowanych przy różnego rodzaju krwawieniach.
Pojawiał się w dawnych recepturach związanych z:
- krwawieniami z nosa i dziąseł,
- krwawieniami jelitowymi i żołądkowymi,
- hemoroidami,
- obfitymi miesiączkami,
- drobnymi ranami i skaleczeniami.
W dawnych przekazach szczególnie ceniono w tym zastosowaniu liście i ziele krwawnika.
Żołądek, jelita i trawienie
Bardzo szerokie było również wykorzystanie krwawnika w tradycyjnych recepturach dotyczących przewodu pokarmowego.
Stosowano go przy:
- braku apetytu,
- niestrawności,
- wzdęciach i gazach,
- skurczowych dolegliwościach jelit,
- dolegliwościach żołądkowych,
- tradycyjnych recepturach dotyczących wrzodów,
- zaburzeniach wydzielania żółci,
- dolegliwościach wątroby.
Krwawnik często łączono z rumiankiem, szałwią, miętą oraz innymi gorzkimi i aromatycznymi roślinami.
Krwawnik w tradycji kobiecej
Roślina zajmowała ważne miejsce w dawnym zielarstwie kobiecym. Krwawnik występował w recepturach związanych z obfitymi i bolesnymi miesiączkami oraz regulacją cyklu.
Znanym połączeniem było zestawienie krwawnika z melisą, rumiankiem lub serdecznikiem.
Nerwy, napięcie i sen
W dawnych mieszankach krwawnik łączono także z kozłkiem lekarskim, melisą, dziurawcem i arcydzięglem.
Takie kompozycje pojawiały się w tradycyjnych recepturach związanych z:
- napięciem nerwowym,
- zmęczeniem i wyczerpaniem,
- zaburzeniami snu,
- uczuciem kołatania serca,
- bólami głowy i migrenowymi.
Drogi moczowe
Krwawnik występował również w złożonych mieszankach zielarskich stosowanych tradycyjnie przy dolegliwościach pęcherza i dróg moczowych.
Łączono go między innymi z mącznicą lekarską, pąkami brzozy czy tatarakiem. W dawnym zielarstwie przypisywano mu zastosowanie związane z wydzielaniem moczu oraz funkcjonowaniem nerek i pęcherza.
Skóra i zastosowanie zewnętrzne
Krwawnik miał bardzo szerokie zastosowanie zewnętrzne. Przygotowywano z niego okłady, przemywania, kąpiele, płukanki i maści.
W tradycyjnych recepturach wykorzystywano go przy:
- drobnych ranach i skaleczeniach,
- czyrakach i ropniach,
- owrzodzeniach,
- trądziku,
- egzemie,
- łuszczycy,
- opryszczce,
- grzybiczych zmianach skóry,
- siniakach i obrzękach,
- podrażnieniach skóry.
Tradycyjnie przypisywano krwawnikowi właściwości ściągające, przeciwzapalne oraz związane z ochroną skóry przed drobnoustrojami.
Jama ustna i dziąsła
Odwary z krwawnika, często w połączeniu z szałwią, wykorzystywano również do tradycyjnych płukanek jamy ustnej.
Takie receptury pojawiały się przy podrażnieniu dziąseł, ich krwawieniu oraz dolegliwościach błony śluzowej jamy ustnej.
Włosy i skóra głowy
Dawne zastosowania obejmowały także pielęgnację skóry głowy. Napary i odwary stosowano do przemywania skóry nadmiernie przetłuszczającej się oraz w tradycyjnych kuracjach związanych z osłabieniem i wypadaniem włosów.
Klasyczne połączenia zielarskie
Krwawnik bardzo często był składnikiem mieszanek wieloziołowych. W dawnych recepturach łączono go m.in. z:
- rumiankiem – w mieszankach dotyczących żołądka i kobiecych dolegliwości,
- szałwią – w tradycji związanej z trawieniem i żółcią,
- lawendą – przy wzdęciach, napięciu i wyciszeniu,
- nagietkiem – w dawnych recepturach związanych z hemoroidami i skórą,
- serdecznikiem – w mieszankach kobiecych,
- nawłocią – w recepturach dotyczących dróg moczowych,
- miętą – w mieszankach trawiennych oraz stosowanych tradycyjnie w okresie przeziębień.
Tradycyjny sposób przygotowania
Jednym z najprostszych sposobów wykorzystania suszonego krwawnika było przygotowywanie naparu poprzez zalanie ziela gorącą wodą i pozostawienie go pod przykryciem do zaparzenia.
W zależności od dawnej receptury z krwawnika przygotowywano również odwary, mieszanki wieloziołowe, płukanki, kąpiele, okłady i maści.
Opis nawiązuje między innymi do receptur i przekazów zielarskich przypisywanych Elenie Fiodorownej Zajcewej (Elena Feodorovna Zaitseva).
Informacja o charakterze wyrobu
Wyrób przygotowywany jest przez Pracownię Rękodzieła Klasztornego działającą przy Gminie Wyznaniowej Łódź II.
Zgodnie z prawem wewnętrznym wspólnoty stanowi wyrób liturgiczny należący do sfery Sacrum, związany z tradycją, naukami i praktyką religijną społeczności oraz przygotowywany zgodnie z Dekretem nr 10/24.
Opis właściwości i zastosowań krwawnika ma charakter historyczny, tradycyjny, edukacyjny i dokumentacyjny. Nie stanowi diagnozy, porady medycznej, obietnicy rezultatu ani zapewnienia, że ten konkretny wyrób zapobiega chorobom lub je leczy.
Gmina Wyznaniowa Łódź II – Dekret nr 10/24.
