Lek na 99 schorzeń – rosyjskie metody wykorzystania dziurawca

Dziurawiec jest chyba jednym z najbardziej znanych w Polsce ziół. W medycynie rosyjskiej również jest szeroko stosowany. Szczególnie Elena Fiodorowna Zaycewa ceniła sobie owo ziele. Awicenna zalecał dziurawiec jako doskonały środek wspomagający gojenie ran różnego pochodzenia; stosował go jako środek przeciwbólowy przy zapaleniu nerwu kulszowego, jako środek moczopędny oraz w leczeniu złośliwych owrzodzeń. W recepturach tradycyjnych uzdrowicieli Uzbekistanu dziurawiec stosowany jest jako specjalistyczny środek w leczeniu chorób onkologicznych wątroby i żołądka. Dziurawiec jest więc też od dawna stosowany w tradycyjnej medycynie chińskiej.

„Zioło na dziewięćdziesiąt dziewięć chorób” – tak nazywa się tę roślinę w rosyjskiej medycynie ludowej. Jest ona wykorzystywana jako podstawa preparatów leczniczych, z których korzystają lekarze na całym świecie.

 

Z dziurawca sporządza się wywary, napary, nalewki lub dodaje się go do herbaty. Korzystne właściwości tej rośliny są znane od dawna; w medycynie ludowej nazywa się ją lekarstwem na 99 chorób. Oficjalna medycyna również uznaje korzystne właściwości dziurawca. Udowodniono, że zawarte w nim związki biologicznie czynne mogą być przydatne w leczeniu depresji i niektórych innych chorób i stanów

W 1959 roku rosyjscy naukowcy ogłosili antybakteryjne właściwości dziurawca. Hiperforyna została odnotowana jako główna substancja o działaniu antybakteryjnym; działa na bakterie Gram-dodatnie oporne na penicylinę oraz czynniki wywołujące błonicę i krztusiec

Wiele badań wykazało działanie przeciwnowotworowe dziurawca. Na przykład w 1998 roku naukowcy doszli do wniosku, że hiperycyna fotoaktywowana światłem białym i/lub ultrafioletowym może wywołać prawie całkowitą apoptozę (94%) w komórkach złośliwych w skórnych chłoniakach T-komórkowych

 

W medycynie ludowej rosyjskiej zaleca się stosowanie dziurawca :

 

Przy niedokwasocie żołądka (o niskiej kwasowości), a także w celu zwiększenia przepływu żółci i diurezy, dziurawiec stosuje się w postaci naparu: łyżkę posiekanego ziela zalewa się 200 ml wrzącej wody i odstawia na 10 minut do zaparzenia. Pije się małymi łykami po 100 ml 1-2 razy dziennie po posiłku.

Herbatka z dziurawca jest przydatna w przypadku zaburzeń jelitowych: łyżkę kwiatów i liści dziurawca zalać szklanką wrzącej wody i zaparzyć przez 10 minut. Pić 2 szklanki po posiłkach w ciągu dnia. Kuracja jest długa, warto stosować ją co najmniej 6 miesięcy.

W przypadku przewlekłej biegunki zaleca się zwiększenie dawki do 3-4 szklanek dziennie. W chorobach wątroby (z towarzyszącymi zaparciami) łyżkę stołową mieszanki z ziela dziurawca, kminku i kory kruszyny w stosunku 2:3:2 zalewa się 200 ml wody, gotuje przez około 10 minut i pije co najmniej 3 szklanek dziennie.

Na ból dolnej części pleców i ogólne osłabienie spowodowane ciężką pracą fizyczną zaleca się następujący przepis: 2 łyżki kwiatów dziurawca zmielić z 4 łyżkami zmiękczonego świeżego masła, posolić do smaku, a jedną łyżkę tej mieszanki wlać do 2 szklanek piwa. Pić miksturę dwa razy dziennie. Czas kuracji 7 dni.

 

Przy przeciążeniu psychicznym, wyczerpaniu nerwowym, zaburzeniach snu pomocny jest następujący środek: z 200 ml wrzącej wody i jednej łyżki mieszanki z ziela dziurawca, krwawnika i korzenia arcydzięgla należy przygotować napar, który należy wypić 30 minut przed snem. Dziurawiec w tej mieszance wzmacnia i regeneruje nerwy, leczy bezsenność i nerwice. Jest to doskonały środek na zmęczenie psychiczne i wyczerpanie czynnościowe układu nerwowego.

 

Ziele dziurawca pomaga w walce z pasożytami : przygotuj napar z 15 g ziela dziurawca na 100 ml wrzącej wody. Zażywaj 90-150 ml trzy razy dziennie przez 3 dni (dzieci od 1 do 7 roku życia), ostatniego dnia przyjmowania podaj tabletkę przeczyszczającą i przeprowadzaj tę kurację cyklicznie, w trzech etapach, w odstępach 10-dniowych.

 

Zewnętrznie:

Olejek z dziurawca stosuje się w celu leczenia ran spowodowanych odmrożeniami II i III stopnia, oparzeniami oraz do smarowania popękanych sutków. Z olejku z dziurawca sporządza się balsam, który leczy otarcia, skaleczenia i jest przydatny na bóle mięśni i stawów. Do przygotowania środka potrzebne będą: pół szklanki ekstraktu olejku z dziurawca, pół szklanki ekstraktu olejku z imbiru , 30 g wosku pszczelego, łyżka oleju z nasion dzikiej róży i olejowy roztwór witaminy E, 20 kropli olejków eterycznych z lawendy i imbiru. Wymieszaj ekstrakty z dziurawca i olejku imbirowego, dodaj wosk pszczeli. Podgrzej mieszankę olejków ziołowych i wosku w kąpieli wodnej, aż do całkowitego rozpuszczenia. Do jednorodnej, podgrzanej masy dodaj witaminę E, olejek z nasion dzikiej róży, olejki eteryczne z lawendy i imbiru. Szybko i dokładnie wymieszaj i przelej gotowy balsam do słoików, zanim wosk zacznie twardnieć. Przechowuj balsam szczelnie zamknięty, w suchym, ciemnym i chłodnym miejscu. Okres przydatności takiego eliksiru wynosi od 2 do 3 lat.

Do leczenia ropnych ran i płukania jamy ustnej w celu wzmocnienia dziąseł stosuje się napar: garść kwiatów dziurawca parzy się w 0,5 litra wrzącej wody. Czystą, zdezynfekowaną szmatkę moczy się w schłodzonym naparze i przykłada do ran.

Dziurawiec na bielactwo: miejsca dotknięte chorobą smaruje się świeżym sokiem z dziurawca i po kwadransie wystawia na działanie promieni słonecznych. Czas trwania pierwszego nasłonecznienia nie przekracza 30 minut. Podczas tego zabiegu przyjmuje się również doustnie 30-50 kropli świeżo wyciśniętego soku z dziurawca (z liści i kwiatów) 2-3 razy dziennie, popijając wodą. Należy przebywać na słońcu, robiąc krótkie sesje z przerwami. Przebieg takiego leczenia bielactwa wynosi około 60 dni, z przerwą 3 dni po 3 tygodniach. Tutaj trzeba zachować szczególną ostrożność albowiem niektóre osoby po przyjęciu preparatu z dziurawca i przebywaniu na słońcu mogą nabawić się efektów ubocznych, dlatego warto obserwować swoje ciało w czasie kuracji (w przypadku zwiększonej wrażliwości skóry na działanie promieniowania ultrafioletowego ze względu na indywidualne cechy organizmu lub na tle przyjmowania leków fotouczulających, gdyż ich stosowanie może powodować fotodermatozy ze stanem zapalnym, zaczerwienieniem i obrzękiem skóry).

Oleje z dziurawca

Wyciąg olejowy jest skuteczny w leczeniu chorób przewodu pokarmowego, wątroby, dny moczanowej i reumatyzmu; wkrapla się go do nosa na katar, zapalenie zatok; stosuje się go zewnętrznie na oparzenia, owrzodzenia, odleżyny, różne choroby skóry, siniaki i skręcenia, choroby stawów.  

Olejek przygotowuje się wyłącznie ze świeżych surowców – ziela dziurawca, zbieranego w okresie kwitnienia (odcina się wierzchołki pędów – do 20-25 cm). Istnieje kilka przepisów na przygotowanie tego preparatu; można wybrać dowolny, ale należy wziąć pod uwagę, że ich właściwości są nieco inne (w zależności od technologii przygotowania). 

• Olejek z dziurawca (z kwiatów)

Świeże kwiaty dziurawca szczelnie umieścić w szklanym pojemniku i zalać rafinowanym olejem roślinnym (słonecznikowym lub oliwkowym). Nad materiałem roślinnym powinna znajdować się warstwa oleju o grubości 1-2 cm. Pojemnik szczelnie zamknąć i umieścić na słońcu (koniecznie: podczas fermentacji w jasnym świetle powstaje hiperforyna, dzięki której ekstrakt olejowy nabiera silnych właściwości przeciwdrobnoustrojowych i gojących rany). Pozostawić na miesiąc, mieszając codziennie. Gotowy olej powinien mieć ciemnowiśniowy kolor. 
Przecedzić powstały produkt przez gazę, wycisnąć surowce, a następnie dodatkowo przecedzić olej przez grubą bawełnianą ściereczkę i pozostawić na 24 godziny. Osad powinien opaść na dno, a oczyszczony ekstrakt olejowy powinien zebrać się na górze – nad niewielką warstwą wody. Należy go ostrożnie przelać do ciemnej butelki i przechowywać w lodówce nie dłużej niż rok.

Przygotowany olej można wkraplać do nosa na katar; stosować jako środek antyseptyczny i gojący rany przy oparzeniach, owrzodzeniach troficznych, chorobach skóry; stosować wewnętrznie (2-3 razy dziennie, 1 łyżeczkę pół godziny przed posiłkiem) przy zapaleniu żołądka, chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zatruciach pokarmowych.

• Olejek z dziurawca (z ziela)

0,5 kg świeżo posiekanego ziela dziurawca zalać 1 litrem rafinowanego oleju słonecznikowego lub oliwy z oliwek, dodać 0,5 litra wytrawnego białego wina gronowego, dokładnie wymieszać, zamknąć szczelnie i odstawić w temperaturze pokojowej na 3 dni. Następnie trzymać pod przykryciem we wrzącej łaźni wodnej przez 2 godziny i ponownie odstawić – w ciepłe miejsce na 3 tygodnie. Przecedzić przez kilka warstw gazy lub bawełnianej tkaniny. Przechowywać w lodówce.
Olej ten należy przyjmować przez 1 miesiąc, 3 razy dziennie, pół godziny przed posiłkiem, 1-2 łyżeczki na zapalenie żołądka i jelit, wrzody żołądka i dwunastnicy, dnę moczanową, reumatyzm. Stosować zewnętrznie na owrzodzenia troficzne, bóle stawów, siniaki, osteochondrozę.

• Olejek z dziurawca (do użytku zewnętrznego)

6 łyżek świeżo posiekanego ziela dziurawca zalać 0,5 l oleju słonecznikowego, odstawić w ciepłe miejsce na 2 tygodnie, regularnie wstrząsając, przecedzić przez grubą bawełnianą ściereczkę. Przechowywać w lodówce. Stosować jako środek gojący rany i antyseptyczny na oparzenia, owrzodzenia, choroby skóry, odleżyny, stany zapalne jamy ustnej.

Przeciwwskazania

Choroba Alzheimera. Efekty uboczne mogą obejmować psychozę i postępującą demencję.
Choroba psychiczna. Może powodować rozwój manii i depresji.
Ciąża, okres karmienia piersią, dzieci poniżej 12 roku życia.
Nie należy przyjmować preparatów z dziurawca łącznie z następującymi substancjami:

leki immunosupresyjne;
leki obniżające ciśnienie krwi;
leki rozrzedzające krew;
inhibitory monoaminooksydazy (IMAO): należy odczekać co najmniej dwa tygodnie od zażycia tych leków, zanim zacznie się przyjmować dziurawiec;
leki rozszerzające oskrzela;
paxil lub paroksetyna;
aminokwasy, tryptofan, tyrozyna, amfetaminy;
leki przeciwhistaminowe, inhalatory dla astmatyków;
leki do znieczulenia ogólnego (narkozy): mogą wywołać niewydolność układu krążenia, konieczne jest odstawienie leków z dziurawcem na miesiąc przed planowanymi operacjami;
jakiekolwiek leki wywołujące nadwrażliwość na światło (tetracyklina, sulfamidy, chinolony, amitryptylina);

Tekst nie stanowi porady medycznej

AR