Człowiek i rośliny — spójność we Wszechświecie

W dawnych czasach, naszych dziadków i pradziadków człowiek patrzył na rośliny zupełnie inaczej niż dziś. Ludność nie  widziała w nich ozdób, lecz żywe maleńkie iskry świadomości, które rosły w ciszy, oddychały powoli i prowadziły człowieka ku samemu sobie. Każdy liść miał dla nich znaczenie, każdy kwiat — własny głos, a każde drzewo — pamięć o wiele głębszą niż ludzka.

W społeczności Kościoła Naturalnego wielokrotnie powtarzamy, że rośliny są częścią Ziemi, a człowiek — jej chwilowym oddechem. Dlatego kontakt z rośliną nie jest spotkaniem dwóch istot, lecz dwóch siły pól należących do jednego ciała natury. Światło, energię, którą w chwili narodzin nie otrzymujemy tylko od Stwórcy, nie płynie tylko z nieba — płynie także z soków drzew, z zapachu lasu, z drżenia trawy o świcie. Płynie z całego Wszechświata.

„Roślina jest modlitwą, która rośnie,” pisała Zajcewa.
„Dotknij jej sercem, duszą a odpowie ci ciszą pełniejszą niż słowa.”

Dla członków Kościoła Naturalnego chwila spędzona pod drzewem jest jak rozmowa z żywą istotą. Każda roślina ma swój ton, swoją pieśń energii a człowiek może nauczyć się ją słyszeć, jeśli pozwoli wyciszyć swój wewnętrzny hałas. Gdy dusza jest spokojna, liście szumią inaczej. Gdy serce otwarte — drzewo przygarnia człowieka jak własne dziecko.

Dr Keshe, mówiąc o polach energii, powtarzał to samo innym językiem:

„Wszystko, co żyje, odpowiada na naszą intencję”.

Rośliny rosną inaczej kiedy odczuwają od człowieka miłość, pokorę, właściwą intencję.
Jego nauka podkreśla, że roślina nie reaguje na wodę czy słowa, lecz na subtelne pola, które człowiek wysyła — jakby nasze emocje były dla nich drugim słońcem.

Nauki Kościoła mówią:
Roślina jest bardzo czujnym odbiornikiem naszego stanu.
Można podejść do niej z nerwowością — i poczuć, że „zamyka się”, jakby milknęła.
Można podejść z czułością — i poczuć wokół siebie jej energię, jej emocje i odczucia.

„Rośliny są nauczycielami ciszy,”
„Jeśli usłyszysz ciszę rośliny, usłyszysz własną duszę.”

W wielu kulturach świata rozpoznawano tę samą prawdę innymi słowami.
Aborygeni czuli ziemię stopami, jakby nosili w nich swój własny kompas duszy.
Dla nich wibracja piasku była wskazówką, a drżenie powietrza — mową krajobrazu.

 „Ziemia mówi tylko wtedy, gdy idziesz powoli.”

A Słowianie — nasi przodkowie — widzieli w drzewach starszych braci.
Dąb uczył ich siły, lipa łagodności, brzoza czystości serca.
Zioła były duchami uzdrawiania: rumianek dawał spokój, wrotycz strzegł, pokrzywa oczyszczała, piołun otwierał bramę między światami.

Zanim zerwali roślinę, kłaniali się jej — bo wiedzieli, że bierze się nie od siebie, lecz od natury.

Dawni Słowianie mówili, że ziemia ma swoje rytmy: rytm wiosny, rytm lata, rytm jesieni i rytm zimy.

Człowiek, który żyje wbrew rytmowi ziemi, choruje. Człowiek, który żyje z nim – rozkwita.

W ich praktykach pojawiało się wiele gestów, które dziś zatraciliśmy, ale poprzez uważność staramy się odtworzyć:

• chodzenie boso po rosie,
• siadanie pod drzewem o świcie,
• przemywanie twarzy wodą ze strumienia,
• słuchanie trzasku ognia jak głosu przodków.

Dla nich to nie były rytuały – to było życie.

W słowiańskiej przestrzeni świat był zamieszkany:
nie tylko przez ludzi, ale przez energię, którą odczuwało się bardziej sercem niż oczami.

Słowianie a energia serca

Wiele ich obrzędów polegało na odczytywaniu energii przyrody poprzez ciało:

• kładli dłonie na korze drzew,
• trzymali zioła przy sercu, zanim je zebrali,
• wsłuchiwali się w ciszę między wiatrami,
• czuli, które miejsca są „jasne”, a które „ciężkie”.

Wiedzieli, że rośliny reagują na stan człowieka.
Mówili:

„Jeśli idziesz z gniewem – las cię nie przyjmie.
Jeśli idziesz z pokojem – las cię nakarmi.”

To niezwykle bliskie naukom Kościoła Naturalnego i wszystkim jego członkom – jakby dawna mądrość i współczesna duchowa wiedza mówiły jednym głosem.

Zajcewa pisała:
„Kto przyklęknie przy roślinie, ten przyklęknie przy własnej duszy.”

Dziś jednak często mijamy rośliny obojętnie — jakby niczego nie czuły, niczego nie pamiętały, jakby były tylko dekoracją. Często wręcz wymagamy od nich by nas leczyły, ale nie okazujemy im szacunku ani pokory.

Kościół Naturalny uczy:
„Roślina widzi twój stan, zanim ty go nazwiesz.”

I dlatego wciąż możemy odzyskać to, co dawno zgubiliśmy:
harmonię, poczucie, uważność, oddech, który jednoczy z ciszą przyrody i natury.

Bo więź między człowiekiem a rośliną nie zginęła.
Ona tylko zasnęła — jak nasiono pod ziemią, które czeka na wiosnę, by móc rozkwitnąć.
A wystarczy jeden gest, jeden dotyk, jeden oddech w lesie,
by ta pradawna pieśń znów zaczęła rosnąć.

Roślina czeka.
Ziemia słucha.
A człowiek — jeśli zechce — może znów stać się częścią przyrody i całego Wszechświata.