Choroba jako głos duszy. O tym, czego ciało nie mówi przypadkiem

Zdrowie zaczyna się tam, gdzie wraca zgodność między sercem, duszą i ciałem.

Człowiek jest całością, która w każdej sekundzie swojego życia, działa dzięki niewidzialnym lecz niezwykle silnym polom magnetycznym i grawitacyjnych. Bez tych pól człowiek nie istniałby, nie istniałby cały Wszechświat.

Emocje, ciało, organy, dusza nie funkcjonują nigdy osobno, lecz są jednym systemem, który nieustannie stara się być w równowadze. Uparty i nieuważny Człowiek, wciąż jednak mu w tym przeszkadza.  Często nie wiemy, że to co przeżywamy wewnętrznie, nie znika bez śladu- przeciwnie zapisuje się w ciele, w sposobie oddychania, w napięciu mięśni, w rytmie serca, w każdej najmniejszej komórce. Nasze emocje są pierwszym językiem tej komunikacji. Kiedy je ignorujemy, zamiatamy pod dywan udając że nic się nie dzieje, zjawia się drugi komunikat – choroba, którą trudno już nam zlekceważyć.

W naukach Kościoła Naturalnego podkreśla się, że Stwórca nas nie karze i nie mści się za nieprawidłowe zachowania. Mechanizm powstania choroby jest kwestią naszych słów, myśli i czynów.  Choroba nie tworzy się sama, my jesteśmy jej kreatorami.

Jeśli człowiek przez długi czas żyje w sprzeczności z własną naturą — ignoruje granice, tłumi emocje, funkcjonuje w ciągłym napięciu, stresie czy lęku, rozum staje się silniejszy od duszy, wówczas naturalna równowaga zaczyna być zaburzona. Najpierw subtelnie, delikatnie, potem coraz wyraźniej. Choroba nie jest więc naszym wrogiem, lecz sygnałem, że coś w naturalnym porządku zostało naruszone.

Dr Keshe w swych licznych wykładach mówi o Człowieku jako o układzie pól energetycznych, w którym emocje mają realny wpływ na stan fizyczny.  Długotrwały strach, złość, żal czy poczucie braku sensu zmieniają jakość pola człowieka, staje się słabsze, a to z czasem znajduje odbicie w ciele. Jak sam często podkreśla — parafrazując jego słowa — „ciało jest fizycznym zapisem stanu wewnętrznego człowieka, a choroba jest skutkiem długotrwałej nierównowagi pola, nie przypadkiem.”

Emocje są więc dla nas pierwszym ostrzeżeniem. Strach informuje o braku bezpieczeństwa, złość o fakcie, że przekroczyliśmy wyznaczone granice, smutek o stracie lub potrzebie pożegnania, a radość i spokój o zgodności z sobą samym.

Gdy emocje przeżywamy świadomie, potrafimy do nich podejść z pełną wyrozumiałością, pokorą i miłością, spełniają swoją informacyjną funkcję i stają się zaopiekowane – zbalansowane . Problem pojawia się wtedy, gdy zostają zablokowane lub zignorowane. Tłumiona złość nie znika — zamienia się w napięcie. Niewyrażony smutek nie rozpływa się — osiada w ciele. Przewlekły lęk nie chroni — wyczerpuje ciało.

W naszych naukach, naukach Kościoła Naturalnego wiemy  że ciało jest ostatnim etapem komunikacji. Dusza mówi najpierw cicho — przez intuicję, dyskomfort, wewnętrzny sprzeciw. Serce reaguje napięciem, zamknięciem, bólem. A jeśli człowiek nadal idzie wbrew sobie, informacja wnika głębiej. Choroba jest wtedy formą zatrzymania. Nie po to, by złamać człowieka, ale by przerwać destrukcyjny kierunek jego działań.

W tym sensie choroba nie pyta o winę, lecz o prawdę. O prawdę życia, które było zbyt długo przeżywane w zaprzeczeniu własnym wewnętrznym potrzebom, ponieważ skupialiśmy swoją uwagę tylko na otaczającej nas fizyczności . Objaw nie jest początkiem problemu, lecz jego finałem. Leczenie fizyczne bez zrozumienia informacji którą właśnie przekazuje nam Dusza pozostaje niepełne. Ciało nie ulega uzdrowieniu.  Natura dąży do równowagi, nie do maskowania skutków.

Serce zajmuje w tym procesie szczególne miejsce. Jest centrum, w którym spotykają się emocje, ciało i Dusza. Gdy decyzje są podejmowane wbrew sercu, ciało przejmuje ciężar tej niezgodności. Dlatego tak wiele dolegliwości dotyczy obszarów związanych z napięciem, oddechem, krążeniem czy trawieniem. Nie są to elementy do oceniania, lecz zaproszenie do uważności.

Z perspektywy Duszy choroba jest informacją o potrzebie zmiany relacji z samym sobą, zainteresowania się własnym wnętrzem, zastanowieniem się czego chce nasze Serce i Dusza. Czy chcą one abyśmy gonili w pośpiechu każdego dnia, kupowali błyskotki, zajmowali się plotkami, czy chce od nas uwagi i czasu. Dusza chce abyśmy jej zaufali, nie rozumkowi, który nauczony od lat krąży wokół Reaktora trzeciego. Dusza chce aby Reaktor Drugi przejął to zadanie, dlatego tak ważna staje się próba zauważenia Serca, posłuchania go w pokorze i wysłania ku Niemu bezwarunkowej miłości.

Uzdrowienie nie polega na szybkim zniknięciu objawów, zatuszowaniu ich lekiem bądź ziołem. Trzeba odzyskać kontaktu ze sobą samym— z emocjami, z sercem, z naturalnym rytmem życia, w którym nie ma ego, nie ma zawiści, konkurencji- za to gości spokój i miłość.

Choroba nie jest karą. Jest komunikatem. A każda informacja, nawet trudna, daje możliwość zmiany naszego życia. Gdy człowiek zaczyna słuchać — nie tylko leczyć, ale rozumieć — pojawia się przestrzeń na równowagę. A równowaga jest najgłębszą formą, która zapewnia nam znakomite samopoczucie ciała jak i psychiki.